Rozdział 1: Do widzenia

SAM

Właśnie skończyłam się pakować, gdy do pokoju wszedł Michael.
– Mama powiedziała, że masz kończyć się pakować i zejść na dół pomóc w kuchni – oznajmił Michael i wybiegł.

– Dobrze, już idę – odpowiedziałam sama do siebie.

Michael to mój młodszy brat. Ma dopiero siedem lat i bardzo się cieszy z przeprowadzki. Jest wręcz podekscytowany, nie może się doczekać nowego domu. Za to ja nie cieszę się z tego pomysłu. Jestem zła na rodziców, że się przeprowadzamy. Przecież tutaj mam przyjaciół, szkołę, ulubione miejsca. Jak mogą mi to wszystko odebrać? Z zamyślenia wyrwał mnie głos mamy:

– Samantho! Schodź na dół. Mamy jeszcze wiele do zrobienia.
– Dobrze mamo! Już idę! – Odkrzyknęłam. Kiedy byłam już prawie na pierwszym stopniu zatrzymał mnie głos mamy:

– Po drodze weź parę pudeł.

– Okej – odpowiedziałam przewracając oczami. Zebrałam wszystkie pudła jakie znalazłam. Włożyłam wszystkie w jedno i zeszłam na ślepo w dół. Mama kręciła się w tą i w tamtą, więc bałam się, że się o nie przewróci, więc wsunęłam je pod stół. Przez kuchnie szedł tata, jeszcze spokojniejszy niż zawsze, aż nie mogłam uwierzyć.  Ale właściwie to w stylu taty. Zawsze taki był, jest i chyba będzie.

– Dzień dobry Sam – przywitał mnie o tej wczesnej porze. Była przecież dopiero 6 rano.

– Cześć, tato – odpowiedziałam jeszcze sennym głosem. – Jak wam idzie?

– Dobrze. Nie potrzebnie schodziłaś. Mama trochę przesadza. – odparł

– Nie szkodzi. Przynajmniej się na coś przydam.

Zaczęłam pakować różne rzeczy do pudeł, poczynając od szklanek i talerzy, kończąc na sztućcach. Oczywiście pomagał mi tata. Taki spokojny, opanowany. Za to mama jak z innej bajki. Ciągle gdzieś biega. Jednym słowem – szaleje. Nie wiem co ich połączyło, ale jestem szczęśliwa, że tak się stało, ponieważ mimo wszystko posiadam najwspanialszych rodziców na świecie. Najwspanialszych. Najukochańszych. Najlepszych, jakich można mieć.

Kiedyś zagadnęłam mamę:

– Mamo? Jak poznałaś tatę? – Miałam wtedy około trzynaście lat. Było to chyba jakieś cztery lata temu. Leżałyśmy na plaży i opalałyśmy się. Tata i Michael pływali w morzu, oddalając się od brzegu coraz bardziej. Mama krzyknęła do nich, żeby nie odpływali tak daleko i odwróciła się do mnie.

– Poznaliśmy się jak miałam ponad osiemnaście, a może już dziewiętnaście – zaczęła. – Twój tata miał wtedy około dwudziestu trzech lat. Zabawna historia. Wychodziłam wtedy od cioci i Gregor, znaczy twój tata wchodził akurat do mieszkania obok. Wiesz, moja ciocia mieszkała w hotelu. Myślałam, że kogoś odwiedza, ponieważ widziałam go po raz pierwszy, a często przychodziłam do cioci, ponieważ była ciężko chora. To mnie upewniło, że stale tu bywa. Zdziwiło mnie, gdy spoglądając na mnie powiedział: „Cześć. Jestem Gregor. A ty?”. Wyciągnął do mnie rękę. Odwzajemniłam uścisk i powiedziałam: „Hej. Jestem Jane.”. Później zapytał co tutaj robię, ponieważ widzi mnie pierwszy raz. Odpowiedziałam, że pomagam cioci, która jest ciężko chora. Rozmawialiśmy tak jeszcze parę minut. Bla. Bla. Bla. Same bzdury – przewróciła oczami, ale się też uśmiechnęła. To znaczyło, że jednak nie były to bzdury. – Później zaprosił mnie na kawę do swojego mieszkania. Oczywiście zgodziłam się, ale zdziwiło mnie to, że to jego mieszkanie. Długo jeszcze tam rozmawialiśmy. W końcu wymieniliśmy się numerami telefonu, umówiliśmy się parę razy i zrozumieliśmy, że jesteśmy w sobie zakochani. Po paru miesiącach twój tata mi się oświadczył. Później zaszłam w ciążę i pojawiłaś się ty.

– Wow. Ja też tak chcę – mówiłam zazdrośnie.

– Może spotkasz swojego królewicza, za jakieś pięć lub sześć lat. I będziesz opowiadać swoim dzieciom jak poznałaś tatę.

Oczywiście nie wiedziałam, że moja mama może być taka spokojna i opanowana, a mój tata taki gadatliwy i odważny. Zazwyczaj było odwrotnie. To mama wszystko załatwiała, a tata siedział i czekał obok. Bardzo dużo nie wiem o swoich rodzicach. I pewnie się nie dowiem.

Skończyłam pakować talerze, gdy mama oznajmiła, że zostały jedynie rzeczy z łazienki i możemy jechać. Poszłam z tatą do łazienki. Spakowaliśmy wszystko w niecałe dwie godziny. Gdy zapakowaliśmy się do samochodu była trzecia po południu. Wyjechaliśmy, pozostawiając za sobą nasz dom. Po drodze odwiedziliśmy parę osób i się pożegnaliśmy. Na tej liście była też moja przyjaciółka Emily. W szkole już wszystkich pożegnałam, ale z nią musiałam rozstać się w sposób wyjątkowy. Weszłam do niej ze smutną miną i powiedziałam:

– Hej – leżała na łóżku z telefonem w ręku.

– Cześć – odpowiedziała normalnie, jak by się nie stało i odłożyła telefon.

– Przyszłam się pożegnać.
– Wiem. Zdążyłam zauważyć – uśmiechnęła się. Zaśmiałam się. – Mam dla ciebie prezent, ale nie myśl sobie, że to prezent pożegnalny. My się nie żegnamy – powiedziała to z taką stanowczością, że prawie mnie przekonała. – Pamiętaj, że jak tylko skończę osiemnastkę to do ciebie przyjadę i z tobą zamieszkam. A teraz – wyjęła  z szafki mały pakunek. – To dla ciebie.

– Dziękuję – już chciałam go otwierać, gdy Emily powiedziała:

– Nie tutaj. Otwórz to ja będziesz w Nowym Jorku. Proszę. Obiecaj.

– Dobrze. Obiecuję. – Powiedziałam i uśmiechnęłam się.

– A i jeszcze jedno. Prawie zapomniałam – zaczęła szukać czegoś w biurku. Po paru minutach odwróciła się i podała mi wisiorek. – To dla ciebie. Ja mam drugi – uchyliła kołnierzyk koszulki – Żebyś zawsze o mnie pamiętała.

– Och. Dziękuję. – Odpowiedziałam. Już miałam powiedzieć, że jest cudowna, ale przerwał mi głos mamy:

– Samantho! Musimy jechać. Chodź już.

– Dobrze mamo! Jeszcze chwilkę! – Odkrzyknęłam. – Muszę iść – zwróciłam się do Emily. Uścisnęłyśmy się, a ona jeszcze na ucho powiedziała mi:

– Pamiętaj przesłać mi zdjęcia wszystkich chłopaków ze szkoły. Muszę się obeznać zanim tam pojadę.

– Nie ma sprawy – odpowiedziałam, śmiejąc się. Puściłyśmy się. – Pa – powiedziałam i poszłam do samochodu.

Gdy odjeżdżaliśmy machała mi ręką, a ja jej. Była szósta wieczorem, gdy wyjechaliśmy od niej z domu. Godzinę jechaliśmy na lotnisko. Tam musieliśmy czekać jeszcze 30 minut, ponieważ samolot do Nowego Jorku był dopiero o 07:30 wieczorem. O 8:00 wieczorem wylecieliśmy z Londynu, a ja ciągle się zastanawiałam, co może być w paczuszce od Emily.